کراتین، یک تصمیم نیست؛ یک حرفه‌ی پول‌ساز است، اگر درست یاد بگیری.

هفده سال آرایشگری کردم؛ کوتاهی، سشوار، براشینگ. اما سال‌های آخر، هر مشتری که می‌نشست، می‌پرسید «کراتین هم انجام می‌دی؟» و من مجبور بودم بگم نه. یه بار محاسبه کردم: هفتاد درصد سود سالنم از مشتریانی می‌آمد که برای کراتین می‌رفتند و من از دستشان می‌دادم. همون هفته دنبال آموزشگاه گشتم. الان پنج ماهه که سرویس‌های کراتین هم انجام می‌دم و درآمد همون سالن دو برابر شده.

تو یه بخش پوست کار می‌کردم. روزی ده تا مراجع می‌دیدم که موهاشون از استرس، از دارو، از کم‌خونی آسیب دیده بود. دکترها درمان پوست رو می‌نوشتن، ولی کسی به موی مراجع رسیدگی نمی‌کرد. یه روز از سر کنجکاوی اومدم این کارگاه. الان شبانه‌روز کار نمی‌کنم و درآمد همون قبلی رو دارم. حس می‌کنم بالاخره دارم کار مفید می‌کنم.

بعد از بیست‌وچهار سال تدریس، بازنشسته شدم و خیلی زود فهمیدم که خونه‌نشینی برام کافی نیست. دوستام گفتن برو سراغ سرگرمی، ولی من دنبال یه کار جدی بودم. یکی از شاگردهای قدیمیم که الان سالن داره، پیشنهاد داد بیام این کارگاه. سنم بالا بود و اول می‌ترسیدم، ولی تو گروه فقط چهار نفر بودیم و مربی وقت داشت همه چیز رو درست یاد بده. الان تو محله خودمون سه روز در هفته مشتری می‌پذیرم.

یازده سال پشت کامپیوتر، همیشه با عدد و رقم. بعد از یه تعدیل نیرو، یه بار نشستم با خودم فکر کردم: آیا می‌خوام تا آخر عمرم همین کار رو بکنم؟ نه. همسرم پیشنهاد داد یه حرفه‌ی دستی یاد بگیرم. رفتم سراغ کراتین. جالبه که تنها مرد گروه بودم و راستش نگران بودم، ولی این حرفه هیچ ربطی به جنسیت نداره؛ به دقت دست مربوطه. الان تو دو تا سالن تو عظیمیه قرارداد دارم.

حقوق مهدکودک، کفاف هزینه‌های زندگی رو نمی‌داد. دو سال بود که دنبال یه شغل دوم بودم که با ساعت‌های کاریم تداخل نداشته باشه. یکی از مادرهای بچه‌ها که خودش سالن داشت، گفت چرا کراتین یاد نمی‌گیری. از گروه‌های آخر هفته‌ی این کارگاه استفاده کردم. الان شنبه تا چهارشنبه مهدکودک، جمعه‌ها چهار تا پنج مشتری. درآمد دومم از درآمد اولم بیشتر شده.

تو آتلیه‌ام، همیشه لباس‌های سفارشی می‌دوزم. یه بار یه عروس اومد که لباسش خیلی خاص بود، ولی موهاش با اون لباس هماهنگ نبود. بهش گفتم برو یه کراتین بزن، ولی خودم نمی‌تونستم کمکش کنم. همون لحظه فهمیدم برای یه عروس، لباس و مو یه مجموعه‌ان. تصمیم گرفتم این حلقه‌ی گم‌شده رو خودم پر کنم. الان با سه تا آتلیه‌ی دیگه هم تو کرج قرارداد همکاری دارم.

تو بیست‌وپنج سال کار مامایی، همیشه مراجعانی داشتم که بعد از زایمان، ریزش مو و شکنندگی شدید داشتند. دارو تجویز می‌کردم، ولی هیچ‌وقت نمی‌تونستم بهشون کمک واقعی بکنم. یه بار دخترم که تو این کارگاه آموزش دیده بود، بهم گفت مامان تو بلدی با آدم‌ها کار کنی، فقط باید تکنیک یاد بگیری. الان کنار مطب، تو خونه هم سه روز در هفته سرویس می‌دم.

تو بانک، همه چی روتین بود؛ ساعت ثابت، حقوق ثابت، ولی همیشه یه حس خالی بودن با خودم بود. یه بار تو یه مهمونی خانوادگی، عمه‌ام گفت چرا تو که این‌قدر دست‌هات ماهره، یه کار دستی یاد نمی‌گیری؟ از سر کنجکاوی اومدم یه جلسه‌ی آزمایشی. شش ماه بعد، از بانک استعفا دادم و تو منطقه‌ی خودمون سالن کوچیک زدم.

من ترم سوم گرافیک بودم که فهمیدم باید خودم خرج تحصیلم رو در بیارم. کار تو کافه با درس‌هام جور نمی‌شد. یه بار استادم گفت چرا از خلاقیتت استفاده نمی‌کنی؟ از همون‌جا بود که رفتم سراغ کراتین. تو این کارگاه یاد گرفتم کار با مو هم یه نوع طراحی‌ست، فقط بومش فرق داره. الان با موبایل نمونه‌کار می‌گیرم و از اینستاگرام مشتری می‌گیرم.